ΕΑΡΙΝΟ ΕΞΑΜΗΝΟ 2024-25

Το αρχαίο ελληνικό θέατρο αποτελεί διαχρονικά το μορφωτικό και παιδευτικό επικοινωνιακό σύστημα που όχι μόνο συνδιαλέγεται δημιουργικά με την πραγματικότητα αλλά και την ξεπερνά καθώς ωθεί τον θεατή στον κριτικό αναστοχασμό της, καθώς διαμορφώνει συνειδήσεις και πρότυπα συμπεριφορών. Τα χαρακτηριστικά αυτά του αρχαίου δράματος αποκτούν άλλη νοηματική βαρύτητα όταν αναφερόμαστε στο σχολείο όπου η παιδεία και η αγωγή αποτελούν πρωτεύοντα στόχο. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι ο όρος θέατρο όπως και ο όρος δράμα κληροδοτήθηκαν σε όλες της ευρωπαϊκές γλώσσες από την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό που θεωρούσε το θέατρο ως ‘Σχολείο’ (διδασκαλία), μπορούμε να αντιληφθούμε την αξία που έχει η διδακτική αξιοποίηση του αρχαίου δράματος στη σύγχρονη εκπαίδευση. Ωστόσο αν και η μελέτη του αρχαίου ελληνικού θεάτρου και η παιδευτική διάστασή του βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο της παγκόσμιας πνευματικής ζωής, όπως αποδεικνύεται από το πλήθος των μελετών, στη σύγχρονη ελληνική εκπαίδευση η διδασκαλία της δραματικής ποίησης εγκλωβίζεται στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών και υφίσταται όλα τα τρωτά του εκπαιδευτικού συστήματος, με αποτέλεσμα την ανεπαρκή πρόσληψη του παιδευτικού αγαθού. Το παρόν γνωστικό αντικείμενο έχει, μεταξύ άλλων, στόχο να αναδειχθούν τρόποι διδακτικής αξιοποίησης του αρχαίου δράματος εντός και εκτός σχολικής τάξης, σε ομάδες παιδιών με τη μέθοδο project, σε εκπαιδευτικά προγράμματα, ακόμα και στην εκπαίδευση ενηλίκων.

Διδάσκοντες: Μαρία Κλαδάκη & Κων/νος Μαστροθανάσης

To μάθημα αποσκοπεί στην ανάδειξη της παιδευτικής αξίας του αρχαίου θεάτρου, μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και ως και ως πυξίδα για την ανάπτυξη της δημιουργικής σκέψης..

Η δραματική ποίηση όχι μόνο αντανακλά την κοινωνία που τη γεννά, αλλά και τη διαμορφώνει μέσα στα πλαίσια μας επιβεβαιωμένα διαλεκτικής σχέσης. Τόσο στις σωζόμενες Τραγωδίες, όσο και στις Κωμωδίες, εντοπίζουμε την κριτική θεσμών (πολιτικών, θρησκευτικών, πολιτισμικών), την έκφραση κοινωνικών προβληματισμών (ζητήματα φύλου, εθνικής ταυτότητας), τη διερεύνηση πολιτισμικών αξιών (η εικόνα του ξένου), την κριτική της πολιτικής σχέσης (ταυτότητα του πολίτη, σχέσεις εξουσίας και πολιτών, εξωτερική πολιτική) και πολλά άλλα. Στόχος είναι η αφομοίωση των παραδειγμάτων και η δημιουργική ένταξή τους είτε στα πλαίσια διδασκαλίας συγκεκριμένων αντικειμένων εκπαίδευσης, είτε σε γενικότερα ερευνητικά πλαίσια που ενδέχεται να οδηγήσουν σε βαθύτερη ανάλυση των θεμάτων και σε πρακτική εφαρμογή στην έρευνα του αρχαίου θεάτρου αλλά και των σύγχρονων αναβιώσεών του.

 Μέσα από τη μελέτη α) των φιλολογικών πηγών και β) των αρχαιολογικών μαρτυριών θα διερευνηθούν οι δυνατότητες αξιοποίησης της δραματικής ποίησης τόσο από τον εκπαιδευτικό κάθε βαθμίδας, όσο και από τον ερευνητή των κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών παραμέτρων που προκύπτουν από την ερμηνεία των σωζόμενων έργων.